oskylostisesa


Δεκέμβριος 23, 2011, 5:57 μμ
Filed under: Uncategorized

 

ΕΥΧΟΜΕΘΑ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ

ΚΑΛΑ   ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑ   ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟ   2012

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΤΟΥΣ ΓΑΜΨΟΜΥΤΗΔΕΣ ΤΣΙΦΟΥΤ-ΤΟΚΟΛΥΦΟΥΣ ΜΕΧΡΙ… ΤΕΛΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

ΜΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΣΑ

Advertisements


ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ
Δεκέμβριος 22, 2011, 7:05 μμ
Filed under: Αντισημιτισμός | Ετικέτες:

 

Στα δύσκολα χρόνια της δουλείας που ακολούθησαν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, την πορεία του Ελληνισμού σημάδεψαν όχι ένας μα δύο κατακτητές : ο Τούρκος βέβαια, μα κι ο Εβραίος. Τον ίδιο καιρό, κατακτητές μέρους του Ελλαδικού χώρου ήσαν και Ευρωπαίοι. Τόσο όμως στην Τουρκοκρατούμενη όσο και στη Λατινοκρατούμενη Ελλάδα, ο οικονομικός κυρίαρχος ήταν ο ίδιος. Και στη Δύση η τοκογλυφία και τα λοιπά παρασιτικά επαγγέλματα ενεργούνταν από την ίδια φυλετική ομάδα, με βασική κινητήριο δύναμη τα κεφάλαια του Βατικανού.
Για τον Ελληνισμό όμως, η στυγνή εκμετάλλευση που θα εκθέσουμε στη συνέχεια, σε συνδυασμό με τη βάρβαρη τουρκική εξουσία και την αδυναμία των υπόδουλων να υποστηρίξουν εναλλακτικές οικονομικές δομές και να εκδιώξουν τους οικονομικούς δυνάστες τους όπως έκαναν οι Ισπανοί και οι Άγγλοι, έκαναν τους τέσσερις αιώνες της δουλείας μαρτυρικούς για το Γένος μας.
Η εύνοια της Οθωμανικής διοίκησης για το εβραϊκό στοιχείο έγινε φανερή από την επόμενη κιόλας μέρα της Αλώσεως.
Ενώ η Βασιλίδα των πόλεων είχε ερημωθεί από τα βαρβαρικά στίφη, ενώ οι τελευταίοι Έλληνες υπερασπιστές της είχαν είτε σκοτωθεί είτε συρθεί στην αιχμαλωσία, μέσα στη φρικτά κουρσεμένη Πόλη, μόνον οι Εβραίοι, που κατοικούσαν κυρίως στη συνοικία Μπαλτά, έμειναν άθικτοι οι ίδιοι και οι περιουσίες τους, σαν οι Τούρκοι να τηρούσαν μαζί τους μια συμφωνία υπογραμμένη με το αίμα των Ελλήνων, σαν να τους ξεπλήρωναν κάποιο χρέος. Το ίδιο χρέος που εξακολούθησαν να ξεπληρώνουν όλα τα χρόνια της κυριαρχίας τους, όταν ενώ τα νεαρά βλαστάρια του Ελληνισμού υφίσταντο το απάνθρωπο παιδομάζωμα και μετατρέπονταν σε Γενίτσαρους, οι Εβραίοι εξαιρούνταν από την υποχρεωτική στρατολόγηση.
Ήσαν δ ε τέτοια και τόσο μεγάλα τα συμφέροντά τους και τόση η προστασία τους από την τουρκική εξουσία που ούτε φυσέκι δεν έριξαν του Τούρκου στους τέσσερις αιώνες της σκλαβιάς, ούτε ποτέ Εβραίος βγήκε αρματωλός. Αντίθετα κυνήγησαν και τσάκισαν το ελληνικό στοιχείο όπου το βρήκαν του χεριού τους. Μέσα την Πόλη ο αρχιραββίνος είχε το προβάδισμα από τον Πατριάρχη στις τελετές. Οι ομόφυλοί του, συνέταιροι στη διοίκηση του κράτους, εκμεταλλεύονταν στο όνομα του Σουλτάνου όλο τον πλούτο της Ανατολής. Σαράφηδες ( αργυραμοιβοί ), τοκογλύφοι, παλαιοπώλες, μεσίτες, δουλέμποροι, εκμισθωτές τελωνειακών φόρων, αυτές ήσαν οι ασχολίες των « αξιότιμων » αυτών υπηκόων του Σουλτάνου, με τις οποίες ρουφούσαν το αίμα των υπόδουλων.
Ιδιαίτερα μετά την αποπομπή τους από τις Ευρωπαϊκές χώρες στα 1498, οι Εβραίοι διάλεξαν να εγκατασταθούν στα πλέον νευραλγικά σημεία της Αυτοκρατορίας : Κωνσταντινούπολη. Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα, Αγρίνιο, μεγάλα εμποροβιομηχανικά και διαμετακομιστικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κεφαλαιούχου εμποροτραπεζίτη της εποχής είναι ο Ιωσήφ Nasi ( Νάζης ). Κύριες δραστρηριότητές του ήσαν οι προμήθειες της Σουλτανικής Αυλής σε τρόφιμα και η διαμετακόμιση των κρασιών της Κρήτης, του Αιγαίου και του Ιονίου, μονοπωλιακά. Ο Nasi ήταν ακόμα φεουδάρχης της Νάξου, της Άνδρου, της Μήλου, της Πάρου, της Θήρας, της Κέας, της Σίφνου, της Αμοργού και άλλων νησιών, απόλυτος δηλαδή οικονομικός κυρίαρχός τους. Όσο για τα έσοδά του, από την εκμίσθωση και μόνο της δεκάτης των κρασιών Αιγαίου και Ιονίου, ας σκεφθεί κανείς ότι ενώ εισέπραττε 15 000 σκούδα, πλήρωνε στο σουλτανικό ταμείο μόλις 2000 σκούδα.
Εκεί όμως που οι Εβραίοι πραγματικά εμεγαλούργησαν, ήταν στο δουλεμπόριο. Αυτό απετέλεσε και τη βάση του εμποροτοκογλυφικού τους κεφαλαίου. Κοπάδια σκλάβων πωλούνταν σαν οποιαδήποτε πραμάτεια. Και με ποιο τρόπο… Ιδιαίτερα προσεχτικοί ήσαν με τις γυναίκες. Τις έβαφαν προκλητικά, γράφει ο Βακαλόπουλος, και τις περιποιούνταν ανάλογα για να επιτυγχάνουν υψηλότερη τιμή. « Μόλις ξημερώνει οι δούλοι σαν κοπάδια προβάτων οδηγούνται στην αγορά. Μαζεύονται οι αγοραστές και ορίζεται η τιμή. Αν αρέσουν στον αγοραστή, τους αφαιρούν τα ενδύματα και τους εκθέτουν στα μάτια του μέλλοντος κυρίου. Επιθεωρούνται όλα τα μέλη, δοκιμάζονται, γίνεται έρευνα μήπως κανένα ελάττωμα υπάρχει στις κλειδώσεις και αρθρώσεις. Αν δεν αρέσει, επιστρέφεται στο δουλέμπορο. Και τόσες φορές θα το πάθει αυτό, όσες φορές βρεθεί κάποιος αγοραστής ».
Όσο για τις άλλες οικονομικές δραστηριότητες των Εβραίων, ξεχωριστή ήταν αυτή της « μεσιτείας ». Αγόραζαν δηλαδή τις πρώτες ύλες σε εξευτελιστικές τιμές από τους αγρότες, μαλλί, βαμβάκι, δέρματα, καπνό, σταφίδα, σιτάρι, και τα μεταπωλούσαν σε Γάλλους, Βενετσιάνους και λοιπούς, εισπράττοντας υπέρογκα ποσά γι’ αυτήν τους τη « μεσιτεία ». Ύστερα, τα εμπορεύματα γύριζαν ξανά στην αγορά, στα πανηγύρια που γίνονταν κυρίως την Κυριακή, μέρα αργίας χριστιανικής, όχι όμως και εβραϊκής και μουσουλμανικής. Τα εμποροπανηγύρια αυτά ήσαν οι μοναδικοί τόποι συναλλαγής για το λαό., κι εκεί κυριαρχούσαν οι Εβραίοι. Γι’ αυτό και το κατόρθωμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού να διαδώσει και να καθιερώσει την Κυριακή ως αργία, έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει για το εβραϊκό στοιχείο που μεθόδευσε και το μαρτυρικό του θάνατο. Η ράτσα αυτή των αιμοβόρων παρασίτων, διέπρεψε και σ’ ένα ακόμα τομέα : την τοκογλυφία. Το επιτόκιο του δανεισμού έφθανε το 20% ( όποια ομοιότητα με το σημερινό σύστημα δεν είναι διόλου τυχαία ). Μα δεν τους έφτανε αυτό. Γράφει ο γραμματολόγος Σπυρίδων Βιάζης στο τεύχος 14 του « Παρνασσού » : Η ζακυνθία κοινωνία κατεφέρετο κατά των Εβραίων, οίτινες κατά τους χρόνους εκείνους εξήσκουν τοκογλυφίαν εις βαθμόν τοιούτον, ώστε υπεχρεώθη να ζητήση παρά της κυβερνήσεως τον περιορισμόν του κακού. Οι τοκογλύφοι εθριάμβευον και οι πτωχοί, οι έχοντες ανάγκην επιέζοντο. Οι Εβραίοι επίεζον περισσότερο τους χωρικούς, εις ους δάνειζον χρήματα και εν καιρώ εσοδείας ελάμβανον ως αντάλλαγμα οίνον, έλαιον, σταφίδα, βάμβακα, τυρόν, σίτον, τα οποία ακολούθως εμπορεύοντο. Πολλάκις συνέβαινεν ώστε ένεκα των υπερόγκων δανείων, άπασα η εσοδεία να περιέλθη εις χείρας των τοκογλύφων. Εδάνειζον επί ενεχύρω και αντί ευτελούς ποσού χρημάτων ελάμβανον είδη μεγάλης αξίας. Αφήρουν τους πολυτίμους λίθους και αντικαθίστων αυτούς δια κοινών. Οι Εβραίοι εκτός της τοκογλυφίας, προσεπάθουν, οσάκις ηδύναντο, να κατακρατώσι τα ομόλογα, και είτα εκ νέου παρά των πτωχών να ζητώσι τα χρήματα – τούτο δ ε εγένετο ότε το δάνειον δεν ήτο επί ενεχείρω ».
Κι αφού χάρις στις εναρέτους αυτές ενέργειες του « περιούσιου λαού » γίνονταν σκλάβοι ( για δεύτεροι φορά ) οι Έλληνες χωρικοί, για να μπορέσουν, όπως νόμιζαν, να ξεχρεώσουν, κατέληγαν στα πλοκάμια του Ταμείου Εξαγοράς Σκλάβων που λειτουργούσε επισήμως στη Ζάκυνθο από το 1560 ως το 1789. Οι δυστυχείς δ ε οικογένειες για να ελευθερώσουν τους ανθρώπους τους, άλλο δεν μπορούσαν να κάνουν από το να δανειστούν χρήματα από τους τοκογλύφους, βάζοντας ενέχυρο ό,τι τους είχε απομείνει. Κι όταν δεν έφτανε κι αυτό, ακόμα και τα ίδια τα παιδιά τους. Κυρίαρχοι στο ανίερο αυτό παιχνίδι της βρωμερής συναλλαγής ήσαν βεβαίως οι Εβραίοι κεφαλαιούχοι πλουτοκράτες, το δεξί χέρι των Τούρκων κατακτητών και των Λατίνων αποικιοκρατών. Μόνο στην Κέρκυρα, για να δούμε έναν ακόμη τόπο, υπήρχαν στα μέσα του 17ου αιώνα πεντακόσιοι πλουσιότατοι εμπορικοί οίκοι Εβραίων που δραστηριοποιούνταν σε κάθε διαμεσολαβητικό τομέα. Για τον οίκο του μεγαλοτραπεζίτη Εβραίου Βιβάντε, γράφει ο Ι.Α.Ρωμανός στην πραγματεία του « Η εβραϊκής κοινότης της Κερκύρας » ότι « Ηύξενον δ ε οσημέραι κατά τε τα πλούτη και την δύναμιν ». Σ’ αυτά τα άπιαστα για το λαό πλούτη και την τρομακτική δύναμη του εβραϊκού στοιχείου ο Ελληνισμός είχε το θάρρος να αντισταθεί, όπως το μαρτυρούν το ξέσπασμα των ποπολάρων στη Ζάκυνθο εναντίον των Εβραίων στα 1712, οι συγκρούσεις στην Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κέρκυρα κι αλλού.
Αλλά και η συλλογική συνείδηση του λαού μας κατέγραψε το « οβραίικο παζάρι » και την « οβραίικη σκληράδα » και χαρακτήρισε μαζί ακόμη και με τον τουρκικό όχλο αυτή τη λαομίσητη ομάδα καιροσκόπων με το βαρύ και περιφρονητικό χαρακτηρισμό « τσιφούτ » : φιλάργυρος και ποταπός. Αυτό και μόνον για όσους αναμασούν το νεόκοπο εβραίικο παραμύθι περί πατροπαράδοτης φιλίας Ελλήνων και
εβραίων και περί της προσφοράς των τελευταίων στον Ελληνισμό.
Αλλά όχι μόνο ο λαός αλλά και συγγραφείς και λόγιοι μαρτυρούν για το εβραϊκό μίσος κατά του Ελληνισμού, όπως καταλήγουν να αιτιολογήσουν την ειδεχθή συμπεριφορά αυτής της ράτσας απέναντι στη Φυλή μας. Ανάμεσά τους ο Ανώνυμος Έλληνας, συγγραφέας της περιφήμου « Ελληνικής Νομαρχίας » και ο Αδαμάντιος Κοραής που γράφει ανάμεσα στ’ άλλα πως : « Των Ιουδαίων το προς ημάς μίσος, υπερβαίνει και αυτό το τουρκικό μίσος ». Αρκεί και μόνον να θυμηθούμε το μαρτύριο του Γρηγορίου Ε΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίον οι Τούρκοι παρέδωσαν στους Εβραίους για να διαπομπευθεί, ξέροντας το ζήλο με τον οποίο θα εκτελούσαν το έργο τους.
Η διπλή αυτή δουλεία, η εθνική και η κοινωνικοοικονομική, απονεύρωνε για χρόνια τον απλό λαό από κάθε δυνατότητα αντιστάσεως. Ξεκομμένοι στα τσιφλίκια όπου δούλευαν σκληρά και ασταμάτητα χωρίς να βλέπουν αποτέλεσμα στους κόπους τους, βουτηγμένοι ως το λαιμό όπως ήσαν στα δάνεια και τα ομόλογα των Εβραίων, οι δυστυχείς ραγιάδες δεν είχαν ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση να συνδεθούν με το σύνολο του υπόδουλου Ελληνισμού. Μα και στην εκκλησία ακόμη τους ήταν δύσκολο να πάνε, εκεί όπου θα άκουγαν τη γλώσσα των αρχαίων τους προγόνων και θα ζούσαν στη σκιά της αίγλης της χιλιόχρονης μεσαιωνικής τους Αυτοκρατορίας, αφού τη μέρα της θρησκευτικής αργίας τους, την Κυριακή, μόνο, μπορούσαν και έπρεπε να πάνε στο εμποροπανηγύρι κατά πώς όριζαν οι Εβραίοι δήμιοί τους.
Για όλα τούτα, σχόλιο έχουμε αυτό ενός κατ’ εξοχήν πολέμιου της εβραϊκής καπιταλιστικής κυριαρχίας, αυτής που διέλυε τη συνοχή και αποδυνάμωνε τη θέληση των υποδούλων, του Πατροκοσμά του Αιτωλού. Απευθυνόμενος κάποτε ο Άγιος σε φίλους του στην Πρέβεζα που του ανέφεραν τις δυσκολίες που προέβαλλαν οι δυνάστες τους Βενετσιάνοι και Εβραίοι για τη διατήρηση του Σχολείου που είχε ιδρύσει εκεί, τους λέει ετούτο το απλό όσο και θαρραλέο : « Και αν σας τύχει κανένα εμπόδιον από τους εξουσιαστάς της αυτής χώρας, να τον εβγάνετε έξω από το σύνορον ».
Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΣΑ



JULIUS STREICHER
Δεκέμβριος 20, 2011, 12:01 μμ
Filed under: Αντισημιτισμός

Νυρεμβέργη. Ξημερώματα της 16ης Οκτωβρίου 1946. Στην αίθουσα εκτελέσεων καταφθάνει ένας άνδρας θηριώδης γεμάτος οργή, χειραγωγούμενος μετά δυσκολίας από τους άνδρες της Συμμαχικής φρουράς. Είναι ένας από τους δώδεκα καταδικασμένους σε θάνατο Εθνικοσοσιαλιστές ηγέτες στην περίφημη «Δίκη της Νυρεμβέργης». Είναι ο μόνος που απ’ τα χείλη του θα βγει ο γνώριμος χαιρετισμός «Heil Hitler!». Ο άνδρας αυτός είναι ο περίφημος Julius Streicher. Με την καταδίκη του και τον απαγχονισμό του στη Νυρεμβέργη κλείνει μια ζωή έξι δεκαετιών αφιερωμένη στην Πατρίδα που αγάπησε και στον αγώνα εναντίον του δηλητηριαστή όλων των Λαών, του διεθνούς Ιουδαϊσμού.

Ο Τζούλιους Στράιχερ υπήρξε μια άγνωστη και αμφιλεγόμενη αλλά οπωσδήποτε μεγάλη μορφή εκ των ηγετών του Εθυνικοσοσιαλιστικού κόμματος στη Γερμανία. Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1885 στο Fleinhausen, ένα χωριό της Άνω Βαυαρίας, 15 χιλιόμετρα δυτικά του Augsburg. Ήταν το ένατο παιδί του ρωμαιοκαθολικής θρησκείας δασκάλου του χωριού. Ο αυστηρός πατέρας λειτούργησε και ως πρότυπο αφού τα πέντε από τα επτά παιδιά του που επέζησαν, ακολούθησαν το επάγγελμά του. Με νοσταλγία και ιδιαίτερη αγάπη θα αναφέρεται ο Στράιχερ στη μητέρα του, που την αποκαλούσε «το κάστρο των παιδικών μου χρόνων». Ο μικρός Julius μεγάλωσε στο χωριό διαπνεόμενος από τις γερμανικές εθνικές παραδόσεις τις οποίες με τη σειρά του, αναπληρωτής δάσκαλος πια, μετά από πενταετή εκπαίδευση, θα μεταλαμπαδεύσει και αυτός στους μικρούς του μαθητές.
Η καριέρα του νεαρού δασκάλου θα σηματοδοτηθεί και από διάφορα περιστατικά ενάντια στον παρεμβατισμό της Εκκλησίας στην Εκπαίδευση. Ο Στράιχερ, ατίθασος και απόλυτος ως χαρακτήρας, δεν θα ανεχθεί τους παπάδες στην τάξη του. Όπως και σαράντα χρόνια μετά, λίγο πριν το τέλος, θα τους διώξει όταν θα πλησιάζουν στο κελί του.
Το 1908 θα διακόψει τη διδασκαλική του σταδιοδρομία για να υπηρετήσει ως εθελοντής στον γερμανικό στρατό. Δεν θα γίνει αξιωματικός λόγω ενός επεισοδίου για λόγους τιμής, όπως ο ίδιος αργότερα ανέφερε, το οποίο του στοίχισε μια μικροποινή τριών ημερών φυλάκισης η οποία όμως αρκούσε για να καταστήσει αδύνατη την ονομασία του ως αξιωματικού.
Μετά το διάλειμμα της στρατιωτικής ζωής θα βρούμε το Στράιχερ και πάλι δάσκαλο στη Νυρεμβέργη, μια παλαιά γερμανική μεσαιωνική πόλη, στην οποία κατοικούν τότε και οκτώ χιλιάδες εβραίοι. Ο Στράιχερ με διαμορφωμένες αντικληρικές και αντιεβραϊκές πεποιθήσεις θα αρχίσει να ασχολείται και με την πολιτική. Συγκινείται από τους μαθητές του, παιδιά οικογενειών της εργατικής τάξης, και έλκεται από τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις. Η μαρξιστογενής όμως ιδεολογία δεν συνάδει με τον αντιεβραϊσμό και την φιλοπατρία του Στράιχερ. Θα καταλήξει στο Δημοκρατικό κόμμα όπου θα εκφωνήσει και τον πρώτο του πολιτικό λόγο, σε ένα ακροατήριο που θα θυμάται αργότερα ότι ενώ όλοι χειροκρότησαν ενθουσιωδώς, κάποιοι έμεναν ατάραχοι και σιωπηλοί. Αυτοί ήσαν εβραίοι.

Το 1913 νυμφεύεται την Kunigunde Roth, κόρη αρτοποιού από τη Νυρεμβέργη, με την οποία θα αποκτήσει δυο γιους, τον Lothar, που αργότερα θα αρθρογραφεί στην εφημερίδα του πατέρα του, και το 1918 τον Elmar. Μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, το 1943, νυμφεύεται τη γραμματέα του Adele, λίγους μήνες πριν το τέλος του πολέμου.

Η θύελλα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα γίνει για τον νεαρό δάσκαλο το πεδίο δράσης όπου θα αναδειχθούν οι ικανότητές του, οι αρετές του και τα διοικητικά του προσόντα. Αρχικά ως εθελοντής στρατιώτης θα τιμηθεί με τον Σιδηρού Σταυρό, και στη συνέχεια ως αξιωματικός πια, θα τιμηθεί με το ανώτατο γερμανικό παράσημο, τον Σιδηρού Σταυρό Α΄ Τάξεως, τον οποίο θα φέρει στα πολιτικά του ρούχα στη συνέχεια, όπως και ένας άλλος εθελοντής του ίδιου πολέμου, ο Adolf Hitler.

Μετά τη μεγάλη ήττα ο Στράιχερ θα επιστρέψει στη Νυρεμβέργη. Όλα όμως έχουν αλλάξει, η πόλη, οι άνθρωποι. Πείνα και ανεργία, συμμαχικός αποκλεισμός στα είδη πρώτης ανάγκης, και πάνω απ’ όλα αυτό το αίσθημα της αδικίας και ο βρόγχος της Συνθήκης των Βερσαλλιών που προέβλεπε μεταξύ άλλων τον περιορισμό του γερμανικού στρατού σε μόλις εκατό χιλιάδες, την πληρωμή δισεκατομμυρίων ως πολεμικών αποζημιώσεων και τη μομφή ότι η Γερμανία ήταν η μόνη υπεύθυνη για τον πόλεμο.

Το 1919 ο Streicher γίνεται ένας από τους ιδρυτές ενός νέου πολιτικού κόμματος, του Deutschsozialistische Partei (Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), ενός έντονα αντισημιτικού κόμματος, εθνικιστικού και αντιπλουτοκρατικού, με πρόγραμμα παρόμοιο με το πρόγραμμα του NSDAP.

Στις 8 Οκτωβρίου 1922 ο Julius Streicher επικεφαλής του παραρτήματος της Νυρεμβέργης γράφει στο Χίτλερ ότι προσφέρεται να φέρει τους πολυάριθμους οπαδούς του στο Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα μαζί με την εφημερίδα του «Deutscher Volkswille» (Γερμανική Λαϊκή Θέληση) και έτσι στις 20 Οκτωβρίου θα γίνει επίσημα η συνένωση που ήταν καθοριστική για το μέλλον και την άνοδο του NSDAP. Από τα 2000 μέλη του 1921 και τα 6000 μέλη του 1922, το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα μέσα σε μια νύχτα ανέβασε τη δύναμή του στα 20 000 μέλη και έγινε το πιο ισχυρό κόμμα της Φρανκονίας. Η Νυρεμβέργη επρόκειτο να γίνει το προπύργιο του N.S.D.A.P. όπου το κόμμα ήταν ισχυρότερο ακόμα και από την πόλη όπου δημιουργήθηκε, το Μόναχο, για να εξελιχθεί αργότερα στην «πόλη των πανεθνικών συλλαλητηρίων του κόμματος».

Στο κίνημα του Μονάχου του 1923 η συμμετοχή του Στράιχερ θα είναι καθοριστική. Ο Χίτλερ όρισε τον Στράιχερ επικεφαλής της Κομματικής Οργάνωσης και Προπαγάνδας. Αργότερα στις αναπαραστάσεις της πορείας και τις εορτές μνήμης, ο Στράιχερ θα προηγείται τιμητικά με την αιματοβαμμένη σημαία της επανάστασης του Μονάχου, απ’ όλους τους Εθνικοσοσιαλιστές ηγέτες και τον ίδιο τον Χίτλερ.
Μετά την αποτυχία της επανάστασης του Μονάχου ο Streicher θα οριστεί βοηθός του Alfred Rosenberg, επικεφαλής του παράνομου πια κόμματος. Ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα, ο Χίτλερ μιλούσε για τη διαρκή προσφορά του Streicher προς το κόμμα, με την υπακοή του και τη νικηφόρο δράση του στη Νυρεμβέργη. Το Δεκέμβριο του 1941 έλεγε: «Δεν θα υπήρχε Εθνικοσοσιαλισμός στη Νυρεμβέργη αν δεν είχε έρθει ο Streicher».

Στις 14 Απριλίου 1923, ο Streicher δημιουργεί τη θρυλική εβδομαδιαία εφημερίδα «Der Sturmer» («Ο μαχητής των Ταγμάτων Εφόδου»), υπότιτλος : “Γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα στον Αγώνα για την Αλήθεια”. Το 1927 η κυκλοφορία της είναι 14000 φύλλα, το 1933, 25000, το 1934, 113800 και το 1940 εκτοξεύεται στα δύο εκατομμύρια φύλλα. Το 1941 η “Der Sturmer” έχει γραφεία στη Βιέννη, την Πράγα και το Στρασβούργο, ενώ στη Δανία κυκλοφορεί η δανέζικη έκδοσή της.
Συνεργάτες της “Der Sturmer” εκτός των τακτικών -που στα 1939 φθάνουν τους τριακόσιους-, είναι οι ίδιοι οι αναγνώστες που στέλνουν στοιχεία και καταγγελίες στην εφημερίδα. Ένας από τους σημαντικότερους συνεργάτες του υπήρξε ο Philipp Rupprecht ή “Fips” ο οποίος δημιουργεί τα περίφημα σκίτσα της “Der Sturmer” που πολλές φορές ήσαν πιο εκφραστικά και από τα ίδια τα άρθρα της. Παράλληλα ο Streicher δραστηριοποιείται στον τομέα των εκδόσεων. Εκδίδονται εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά, οδηγός αντισημιτικής εκπαιδεύσεως που τυπώνεται ακόμη και στη μορφή Braille για τυφλούς αναγνώστες, ιατρικό αντισημιτικό περιοδικό, καθώς και βιβλία για τα συνέδρια της Νυρεμβέργης.

Η εφημερίδα του είναι από τις πλέον δημοφιλείς στη Γερμανία. Εκτός των πωλήσεων, βρίσκεται κρεμασμένη και σε δημόσιους χώρους, στάσεις λεωφορείων, καντίνες εργοστασίων, πάρκα και κεντρικούς δρόμους, σε περίοπτες ειδικές θήκες, τις «Θήκες του Sturmer», που συχνά γίνονται αντικείμενο βανδαλισμών αλλά αντικαθίστανται αμέσως από τους ίδιους τους αναγνώστες, και φθάνει σε όλες τις κωμοπόλεις ακόμη και στα πιο απομεμακρυσμένα χωριά. Έχει ακόμη συνδρομητές στις Η.Π.Α., τον Καναδά, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και παντού όπου υπάρχουν γερμανόφωνες κοινότητες. Ο ίδιος ο Φύρερ δηλώνει ότι είναι η μόνη εφημερίδα που διαβάζει από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Φλογερός ομιλητής ο Στράιχερ, στους λόγους και τα άρθρα του καλεί τους αναγνώστες του να αντιταχθούν στον εξουδαϊσμό του Γερμανικού τρόπου ζωής. Αποκαλύπτει τις σκοτεινές πλευρές του εβραϊσμού, χρησιμοποιώντας συχνά τα περίφημα σκίτσα του «Sturmer» για να καταστήσει γλαφυρότερο το μήνυμά του. Στην εφημερίδα του που έχει σαν σκοπό το ξεσκέπασμα των εβραίων, αναφέρεται πάντοτε στις πηγές των επιχειρημάτων του και τεκμηριώνει τις θέσεις του.

Οι θέσεις του Streicher στις οποίες θα παραμείνει πιστός και αταλάντευτος μέχρι το τέλος, συνοψίζονται στις παρακάτω γραμμές:

Οι εβραίοι προτιμούν συγκεκριμένα επαγγέλματα όπως αυτά του γιατρού, του δικηγόρου, του χρηματιστή, το εμπόριο και τη show-business. Έτσι κερδίζουν δυσανάλογο ποσοστό του πλούτου.
Ελέγχουν τα μεγάλα μονοπώλια και τα πολυκαταστήματα, βγάζοντας έτσι εκτός συναγωνισμούς τους μη εβραίους.
Οι εβραίοι πληρώνουν χαμηλούς μισθούς ενώ υποχρεώνουν ταυτόχρονα τους εργαζόμενους σε παρανομίες και ωθούν τις γυναίκες στην πορνεία.
Οι εβραίοι δεν είναι πραγματικοί δημιουργοί πλούτου. Αποφεύγουν τη χειρονακτική εργασία και σπανίως είναι γεωργοί, ξυλουργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.λ.π. Η θρησκεία τους τούς διδάσκει ότι αυτού του είδους η δουλειά είναι ντροπή.
Οι εβραίοι μισούν το Χριστό αλλά μετέτρεψαν τα γενέθλιά του σε πηγή σημαντικών εσόδων. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο ραβίνος Jacob Wise “ Είναι καλύτερα να έχεις Χριστούγεννα από το να έχεις ευλογιά. Άλλωστε, αν ο εσταυρωμένος είχε αδελφό γεννημένο το καλοκαίρι, θα μας είχε δώσει δυο επικερδείς εορτές”.
Οι εβραίοι εκμεταλλεύονται το σεξ προκειμένου να αποκομίζουν οικονομικά οφέλη μέσω του ελέγχου των θεάτρων και του τύπου.
Οι εβραίοι είναι παράσιτα που κρυφά συγκεντρώνουν πλούτο εκμεταλλευόμενοι τους ανυποψίαστους λαούς που τους φιλοξενούν.
Οι εβραίοι αποκτούν εξουσία ζητώντας αρχικά “ανεκτικότητα και αδελφοσύνη”. Παγιδεύουν τους κυβερνήτες των κρατών προσφέροντας δουλικά τις υπηρεσίες τους μέχρι να γίνουν η δύναμη πίσω από το θρόνο.
Οι εβραίοι δίνουν χρήματα σε φιλανθρωπίες για αν αποκτήσουν το σεβασμό της κοινωνίας.
Ακόμη και αν ένας εβραίος βαπτιστεί, παραμένει εβραίος γιατί αυτή είναι η φυλή του.
Οι εβραίοι συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις όπου προάγουν το μαρξισμό και την παρακμή.

Το 1925 ο Streicher ονομάζεται Gauleiter του N.S.D.A.P. για την Φρανκονία, με έδρα τη Νυρεμβέργη.
Ταυτόχρονα εξακολουθεί να εργάζεται. Στην τάξη απαιτεί οι μαθητές του να χαιρετούν με το “Heil Hitler”, αρνείται τη νομιμότητα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τελικώς απολύεται το 1928 για συμπεριφορά ανάρμοστη σε δάσκαλο.
Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται βουλευτής του N.S.D.A.P. στην τοπική βουλή της Βαυαρίας.
Τον Ιανουάριο του 1933 εκλέγεται βουλευτής στο Reichstag εκπροσωπώντας τη Θουριγγία.
Το 1935 θα δεχθεί με ανακούφιση τους «φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης» με τους οποίους ετίθετο κάποιος φραγμός στο ζήτημα των μεικτών γάμων και στην μόλυνση και νόθευση του Γερμανικού αίματος, νόμους τους οποίους όμως θα χαρακτηρίσει «ανεπαρκείς».

Ο αντισημιτισμός του Streicher είναι σφοδρός και ανελέητος. Έχει τάξει ως σκοπό της ζωής του να ξεσκεπάσει τους εβραίους στα μάτια του λαού του και να διαφυλάξει τη ράτσα του από τη μόλυνση αυτού του ακάθαρτου αίματος.
Στα είκοσι και πλέον χρόνια κυκλοφορίας της “Der Sturmer” o Streicher αντιμετώπισε σφοδρότατες αντιδράσεις. Μεταξύ 1923 και 1933 η εφημερίδα απαγορεύτηκε ή κατασχέθηκε 30 φορές. Ο ίδιος ο Streicher εξέτισε ποινές φυλακίσεως οκτώ συνολικά μηνών επειδή αγνοούσε τις εισαγγελικές διαταγές που απαγόρευαν την κυκλοφορία της εφημερίδας.
Παρόλο που είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Αρχηγού και παλιού του φίλου Adolf Hitler, ο Streicher και ο αντισημιτισμός του θα συναντήσει αντιδράσεις και μέσα στο ίδιο το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Κυριότερος αντίπαλός του ο ήρωας του πολέμου Στρατάρχης Herman Goering, συχνός θαμώνας των μεγαλοαστικών σαλονιών, που έφερε στο κόμμα χρήμα και γνωριμίες, ο οποίος όμως ποτέ δεν ήταν εκ πεποιθήσεως αντισημίτης όπως ο Streicher. Ο Goering ποτέ δε συμπάθησε τον “άξεστο αντισημίτη δάσκαλο” και πρότεινε στον Χίτλερ το κλείσιμο της “Der Sturmer” και τον περιορισμό του Streicher. Παρ’ όλες τις πιέσεις ο Χίτλερ ανθίσταται λέγοντας : “Αν αφήσω να πέσει ο Streicher και απαγορεύσω την “Der Sturmer” ο παγκόσμιος εβραϊσμός θα χορεύει από τη χαρά του. Δεν θα τους δώσω την ικανοποίηση αυτή”, και του απαγορεύει να ομιλεί σε δημόσιες συγκεντρώσεις.
Στη συνέχεια οι πιέσεις θα γίνουν πιο έντονες και στα 1940 ο Streicher θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας σκευωρίας κατηγορούμενος ως καταχραστής και υβριστής του Goering. Η εξεταστική επιτροπή τον έκρινε ένοχο και ο Χίτλερ αναγκάστηκε με κρύα καρδιά να δράσει εναντίον του. Τον διέταξε να “αποσυρθεί” στην εξοχική του κατοικία στη Νυρεμβέργη. Στην πραγματικότητα ετέθη υπό κατ’ οίκον περιορισμό και δεν του επιτρεπόταν να πάει στο γραφείο του στην εφημερίδα. Επίσης απαγορεύθηκε σε μέλη της κυβερνήσεως να τον επισκέπτονται. Όμως ο Χίτλερ πίστευε ότι η δουλειά του “Der Sturmer” ήταν πολύ σημαντική και γι’ αυτό διέταξε να υπάρχει μονίμως ταχυδρόμος μεταξύ της οικίας Streicher και του γραφείου του ώστε να εξακολουθήσει να ελέγχει την εφημερίδα. “Αυτή η υπόθεση με τον Streicher είναι μια τραγωδία. Ο Streicher είναι αναντικατάστατος. Δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής του αλλά πρέπει να είμαι δίκαιος. Αν μια μέρα γράψω τα απομνημονεύματά μου θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι αυτός ο άνδρας αγωνίστηκε σαν ταύρος για τους σκοπούς μας. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι σε σύγκριση με τις τόσες υπηρεσίες του οι λόγοι της απομάκρυνσής του ήσαν αίολοι”.

Από το 1940 μέχρι το τέλος του πολέμου ο Streicher θα συνεχίσει να εκδίδει την “Der Sturmer” με συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις. Πολλά άρθρα του για το ρόλο των εβραίων παραμένουν επίκαιρα αν και έχουν περάσει δεκαετίες. Έλεγε, για παράδειγμα, ότι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι πολύ προσεκτικοί σχετικά με την αναπαραγωγή των καθαρόαιμων αλόγων, αγελάδων και σκύλων τους, θα έπρεπε κατά παρόμοιο τρόπο να εξασφαλίζουν το ζευγάρωμα των τέκνων τους με ανώτερο αίμα. Υποστήριζε ότι υπάρχει εβραϊκή συνωμοσία να δηλητηριάσει το αίμα των ανώτερων φυλών με κατώτερο. Γι’ αυτό και οι εβραίοι είναι υπέρ των αμβλώσεων, επειδή αυτές μειώνουν τον Λευκό πληθυσμό.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1945 όταν ο πόλεμος έφθανε στο τέλος του, ο Streicher δημοσιεύει το τελευταίο του άρθρο στην “Der Sturmer” στο οποίο υποστηρίζει ότι ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας εναντίον της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

Στις 23 Μαΐου 1945, ένας εβραίος ταγματάρχης του αμερικανικού στρατού κατοχής, ονόματι Plitt, τον αναγνώρισε και τον συνέλαβε. Αμέσως μετά τη σύλληψη, ο Ταγματάρχης εστάλη στην Νέα Υόρκη όπου έγινε δεκτός με τιμές ήρωα, και μάλιστα ανακηρύχθηκε και “Ημέρα Ταγματάρχη Plitt”.
Από τότε αρχίζει και το μαρτύριο για τον εξηντάχρονο πλέον Streicher. Καθημερινά τον βασανίζουν νέγροι στρατιώτες του αμερικανικού στρατού, πολλές φορές παρουσία λευκού αξιωματικού. Τον ξεγυμνώνουν και τον αφήνουν αλυσοδεμένο χωρίς νερό και τροφή επί μέρες. Καίνε τσιγάρα στο σώμα του, Του ξεριζώνουν τις τρίχες από τα φρύδια και το στέρνο του. Του κρατούν τα σαγόνια ανοιχτά με ένα ξύλο και φτύνουν μέσα στο στόμα του. Στο τέλος τον φωτογραφίζουν γυμνό, τον ενδύουν με ένα παλιό στρατιωτικό χιτώνιο και τον περιπαίζουν.

Ο Streicher θα παραπεμφθεί μαζί με τους υπόλοιπους στρατιωτικούς ηγέτες στο Διεθνές Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, ένα δικαστήριο εκδίκησης εκ μέρους των νικητών Συμμάχων, σε μια παρωδία δίκης που έγινε συμβολικά στην πόλη όπου πραγματοποιείτο ετησίως το Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τον Streicher η κατηγορία του εγκληματία πολέμου ήταν σαθρή αφού ο Streicher κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ουδεμία ανάμειξη διοικητική ή άλλη είχε με τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως είτε ακόμη και με τη γερμανική κυβέρνηση της οποίας δεν ήταν μέλος. Ο Streicher ήταν απλώς ο ιδιώτης εκδότης του ακραιφνώς αντιεβραϊκού εντύπου “Der Sturmer” του οποίου τα τεκμηριωμένα άρθρα ήσαν αποκαλυπτικά και με πλατιά λαϊκή απήχηση.
Η γραφίδα του είχε τη δύναμη και την ορμή των Panzer.

Ο Streicher θα αντιμετωπίσει με υψηλό φρόνημα τους δικαστές του και θα υπερασπίσει τις ιδέες και τις απόψεις του. Όταν μια μέρα κατά τη διάρκεια της απολογίας του άρχισε να εκθέτει τον ύπουλο ρόλο των εβραίων αλλά και τις περιπτώσεις των παραδοσιακών εβραϊκών τελετουργικών φόνων με στοιχεία και αναφορές σε βιβλιογραφία, του αφαιρέθηκε ο λόγος και κατηγορήθηκε για ασέβεια προς το δικαστήριο, όπως άλλωστε και όταν ο συνήγορός του διαμαρτυρήθηκε για την κακοποίησή του.

Κλείνοντας την απολογία του, είπε χαρακτηριστικά : “Αξιότιμοι κύριοι δικαστές. Ούτε με την ιδιότητά μου ως Gauleiter ούτε ως πολιτικός συγγραφεύς δεν τέλεσα κάποιο έγκλημα και γι’αυτό περιμένω την ετυμηγορία σας με καθαρή συνείδηση. Δεν αιτούμαι τίποτε για τον εαυτό μου. Έχω όμως ένα αίτημα για τον Γερμανικό λαό από τον οποίο προέρχομαι. Αξιότιμοι κύριοι Δικαστές. Η μοίρα σας έδωσε τη δύναμη να εκφέρεται κρίση. Μην εκδώσετε απόφαση που να θέτει τη σφραγίδα της ατίμωσης στο μέτωπο ενός ολόκληρου λαού”.

Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Streicher πληροφορείται στο δικαστήριο ότι καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Ως αιτιολογία αναφέρονται τα περίφημα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος», μια καινοφανής κατηγορία με αναδρομική ισχύ. Παρά την άρνηση των πελατών τους, Streicher, Goering και Frank, οι δικηγόροι τους ασκούν έφεση, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Streicher περνά τις τελευταίες μέρες της ζωής του γράφοντας την “Τελευταία Πολιτική Διαθήκη για τους Εβραίους».

Οι γερμανοί ηγέτες που καταδικάστηκαν σε θάνατο στην πρώτη μεγάλη δίκη της Νυρεμβέργης ήσαν δώδεκα. Έμελλε να κρεμαστούν δέκα διότι ο γραμματέας του Hitler, Marin Borman καταδικάστηκε ερήμην, και ο Goering λίγες ώρες πριν τον απαγχονισμό του αυτοκτόνησε με αμπούλα κυανίου που μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινισθεί πώς έφθασε στα χέρια του. Πέτυχε έτσι να μη δώσει στους διώκτες του την ευχαρίστηση να τον κρεμάσουν.

Το ικρίωμα φτιάχτηκε από τον δήμιο του αμερικανικού στρατού Woods για τον οποίον γράφτηκε στον τύπο της εποχής ότι ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο Woods έφτιαξε τα σχοινιά πιο κοντά ώστε ο θάνατός τους να είναι επώδυνος και να μην προέλθει από το σπάσιμο του αυχένα αλλά από πνιγμό. Η δε καταπακτή έγινε πολύ στενή ώστε με την πτώση του σώματος να παραμορφώνονται τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Ο θάνατό τους ήταν όντως αργός. Για παράδειγμα, ο γηραιός Στρατάρχης της Wermacht Keitel έκανε 24 λεπτά να πεθάνει.

Όταν ήρθε η σειρά του Streicher να ανέβει στο ικρίωμα, αυτός μπήκε στην αίθουσα σιδηροδέσμιος, με τα χέρια δεμένα πιστάγκωνα. Φώναξε όμως με δύναμη “Heil Hitler!”, ανασηκώνοντας τον ώμο του προσπαθώντας να σηκώσει το δεξί του χέρι στον Εθνικοσοσιαλιστικό χαιρετισμό. Έφτυσε τον Woods στο πρόσωπο, και απευθυνόμενος στους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους είπε : “Μια μέρα θα σας κρεμάσουν οι Μπολσεβίκοι”. Ήταν ο μόνος που δεν του δόθηκε η δυνατότητα να κάνει μια τελευταία δήλωση (τόσο έτρεμαν τη δύναμη και την απήχηση των λόγων του). Φώναξε “Πουρίμ 1946!” , αναφερόμενος στην εβραϊκή γιορτή της σφαγής 70000 περσών ευγενών και του συμβούλου του πέρση βασιλιά Αμάν του Μακεδόνα στην αγχόνη ,από τους εβραίους, όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Εσθήρ.

Καθώς ο Woods του φορούσε την κουκούλα όσο πιο γρήγορα γινόταν με αυτόν τον ανεπιθύμητο, οι τελευταίες του λέξεις ήσαν : «Είμαι τώρα στο πλευρό του Θεού πατέρα μου! Adele, αγαπημένη μου γυναίκα!». Ο Streicher εξέπνευσε μετά από 14 βασανιστικά κι ατελείωτα λεπτά.

Δεν εκδόθηκε πιστοποιητικό θανάτου για κανέναν από τους απαγχωνισθέντες για να μην πιστοποιηθεί από γιατρό ο τρόπος απαγχονισμού. Η εκδικητικότητα των Συμμάχων “νικητών” ήταν τέτοια που τα σώματα δεν δόθηκαν στους οικείους προς ταφήν, αλλά αποτεφρώθηκαν μαζί με αυτό του Goering και οι στάχτες τους σκορπίστηκαν στον ποταμό Isar. Στην τεφροδόχο του Streicher λέγεται ότι δεν γράφτηκε το όνομά του αλλά ειρωνικά έγραψαν το όνομα “Abraham Goldberg”.

Ο σαρκικός θάνατος για τους Ήρωες διαφέρει από τον θάνατο οποιουδήποτε απλού ανθρώπου. Το έργο, το παράδειγμα και η προσφορά του Streicher στον Λευκό Άνθρωπο, καμία καταδίκη, ούτε και αυτός ο ίδιος ο θάνατος μπορεί να σβήσει.

Η μορφή του και τα λόγια του παραμένουν ζωντανά στη σκέψη κάθε αφυπνισμένου Λευκού Ανθρώπου ανά τη Γη.   

 



Χαιρετισμός
Δεκέμβριος 16, 2011, 7:53 μμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες:

Ο σκύλος της ΕΣΑ σας καλωσορίζει στο καινούριο του μπλογκ.

Αρχικά για να μαθαίνουν οι νεώτεροι, χρήσιμο από το wiki το ποστ ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Το ιστολόγιο αυτό, με φρόνημα και πάθος, θα σας ενημερώνει με γνώμονα την αλήθεια και την εξυπηρέτηση των εθνικιστικών ιδεών.

Πιστεύω να είναι για πολλούς από σας μια όαση στο χάος του διαδικτύου και για άλλους η υπενθύμιση ότι το κολαστήριο θα ξαναλειτουργήσει κάποτε για να πληρώσουν οι προδότες πολιτικοί, δημοσιογράφοι, κεφαλαιοκράτες, τα καθάρματα δηλαδή της κοινωνίας, τα εγκλήματά τους για τις ανομίες τους έναντι του Εθνους και του Λαού.

Ο σκύλος της ΕΣΑ