oskylostisesa


JULIUS STREICHER
Δεκέμβριος 20, 2011, 12:01 μμ
Filed under: Αντισημιτισμός

Νυρεμβέργη. Ξημερώματα της 16ης Οκτωβρίου 1946. Στην αίθουσα εκτελέσεων καταφθάνει ένας άνδρας θηριώδης γεμάτος οργή, χειραγωγούμενος μετά δυσκολίας από τους άνδρες της Συμμαχικής φρουράς. Είναι ένας από τους δώδεκα καταδικασμένους σε θάνατο Εθνικοσοσιαλιστές ηγέτες στην περίφημη «Δίκη της Νυρεμβέργης». Είναι ο μόνος που απ’ τα χείλη του θα βγει ο γνώριμος χαιρετισμός «Heil Hitler!». Ο άνδρας αυτός είναι ο περίφημος Julius Streicher. Με την καταδίκη του και τον απαγχονισμό του στη Νυρεμβέργη κλείνει μια ζωή έξι δεκαετιών αφιερωμένη στην Πατρίδα που αγάπησε και στον αγώνα εναντίον του δηλητηριαστή όλων των Λαών, του διεθνούς Ιουδαϊσμού.

Ο Τζούλιους Στράιχερ υπήρξε μια άγνωστη και αμφιλεγόμενη αλλά οπωσδήποτε μεγάλη μορφή εκ των ηγετών του Εθυνικοσοσιαλιστικού κόμματος στη Γερμανία. Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1885 στο Fleinhausen, ένα χωριό της Άνω Βαυαρίας, 15 χιλιόμετρα δυτικά του Augsburg. Ήταν το ένατο παιδί του ρωμαιοκαθολικής θρησκείας δασκάλου του χωριού. Ο αυστηρός πατέρας λειτούργησε και ως πρότυπο αφού τα πέντε από τα επτά παιδιά του που επέζησαν, ακολούθησαν το επάγγελμά του. Με νοσταλγία και ιδιαίτερη αγάπη θα αναφέρεται ο Στράιχερ στη μητέρα του, που την αποκαλούσε «το κάστρο των παιδικών μου χρόνων». Ο μικρός Julius μεγάλωσε στο χωριό διαπνεόμενος από τις γερμανικές εθνικές παραδόσεις τις οποίες με τη σειρά του, αναπληρωτής δάσκαλος πια, μετά από πενταετή εκπαίδευση, θα μεταλαμπαδεύσει και αυτός στους μικρούς του μαθητές.
Η καριέρα του νεαρού δασκάλου θα σηματοδοτηθεί και από διάφορα περιστατικά ενάντια στον παρεμβατισμό της Εκκλησίας στην Εκπαίδευση. Ο Στράιχερ, ατίθασος και απόλυτος ως χαρακτήρας, δεν θα ανεχθεί τους παπάδες στην τάξη του. Όπως και σαράντα χρόνια μετά, λίγο πριν το τέλος, θα τους διώξει όταν θα πλησιάζουν στο κελί του.
Το 1908 θα διακόψει τη διδασκαλική του σταδιοδρομία για να υπηρετήσει ως εθελοντής στον γερμανικό στρατό. Δεν θα γίνει αξιωματικός λόγω ενός επεισοδίου για λόγους τιμής, όπως ο ίδιος αργότερα ανέφερε, το οποίο του στοίχισε μια μικροποινή τριών ημερών φυλάκισης η οποία όμως αρκούσε για να καταστήσει αδύνατη την ονομασία του ως αξιωματικού.
Μετά το διάλειμμα της στρατιωτικής ζωής θα βρούμε το Στράιχερ και πάλι δάσκαλο στη Νυρεμβέργη, μια παλαιά γερμανική μεσαιωνική πόλη, στην οποία κατοικούν τότε και οκτώ χιλιάδες εβραίοι. Ο Στράιχερ με διαμορφωμένες αντικληρικές και αντιεβραϊκές πεποιθήσεις θα αρχίσει να ασχολείται και με την πολιτική. Συγκινείται από τους μαθητές του, παιδιά οικογενειών της εργατικής τάξης, και έλκεται από τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις. Η μαρξιστογενής όμως ιδεολογία δεν συνάδει με τον αντιεβραϊσμό και την φιλοπατρία του Στράιχερ. Θα καταλήξει στο Δημοκρατικό κόμμα όπου θα εκφωνήσει και τον πρώτο του πολιτικό λόγο, σε ένα ακροατήριο που θα θυμάται αργότερα ότι ενώ όλοι χειροκρότησαν ενθουσιωδώς, κάποιοι έμεναν ατάραχοι και σιωπηλοί. Αυτοί ήσαν εβραίοι.

Το 1913 νυμφεύεται την Kunigunde Roth, κόρη αρτοποιού από τη Νυρεμβέργη, με την οποία θα αποκτήσει δυο γιους, τον Lothar, που αργότερα θα αρθρογραφεί στην εφημερίδα του πατέρα του, και το 1918 τον Elmar. Μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, το 1943, νυμφεύεται τη γραμματέα του Adele, λίγους μήνες πριν το τέλος του πολέμου.

Η θύελλα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα γίνει για τον νεαρό δάσκαλο το πεδίο δράσης όπου θα αναδειχθούν οι ικανότητές του, οι αρετές του και τα διοικητικά του προσόντα. Αρχικά ως εθελοντής στρατιώτης θα τιμηθεί με τον Σιδηρού Σταυρό, και στη συνέχεια ως αξιωματικός πια, θα τιμηθεί με το ανώτατο γερμανικό παράσημο, τον Σιδηρού Σταυρό Α΄ Τάξεως, τον οποίο θα φέρει στα πολιτικά του ρούχα στη συνέχεια, όπως και ένας άλλος εθελοντής του ίδιου πολέμου, ο Adolf Hitler.

Μετά τη μεγάλη ήττα ο Στράιχερ θα επιστρέψει στη Νυρεμβέργη. Όλα όμως έχουν αλλάξει, η πόλη, οι άνθρωποι. Πείνα και ανεργία, συμμαχικός αποκλεισμός στα είδη πρώτης ανάγκης, και πάνω απ’ όλα αυτό το αίσθημα της αδικίας και ο βρόγχος της Συνθήκης των Βερσαλλιών που προέβλεπε μεταξύ άλλων τον περιορισμό του γερμανικού στρατού σε μόλις εκατό χιλιάδες, την πληρωμή δισεκατομμυρίων ως πολεμικών αποζημιώσεων και τη μομφή ότι η Γερμανία ήταν η μόνη υπεύθυνη για τον πόλεμο.

Το 1919 ο Streicher γίνεται ένας από τους ιδρυτές ενός νέου πολιτικού κόμματος, του Deutschsozialistische Partei (Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), ενός έντονα αντισημιτικού κόμματος, εθνικιστικού και αντιπλουτοκρατικού, με πρόγραμμα παρόμοιο με το πρόγραμμα του NSDAP.

Στις 8 Οκτωβρίου 1922 ο Julius Streicher επικεφαλής του παραρτήματος της Νυρεμβέργης γράφει στο Χίτλερ ότι προσφέρεται να φέρει τους πολυάριθμους οπαδούς του στο Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα μαζί με την εφημερίδα του «Deutscher Volkswille» (Γερμανική Λαϊκή Θέληση) και έτσι στις 20 Οκτωβρίου θα γίνει επίσημα η συνένωση που ήταν καθοριστική για το μέλλον και την άνοδο του NSDAP. Από τα 2000 μέλη του 1921 και τα 6000 μέλη του 1922, το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα μέσα σε μια νύχτα ανέβασε τη δύναμή του στα 20 000 μέλη και έγινε το πιο ισχυρό κόμμα της Φρανκονίας. Η Νυρεμβέργη επρόκειτο να γίνει το προπύργιο του N.S.D.A.P. όπου το κόμμα ήταν ισχυρότερο ακόμα και από την πόλη όπου δημιουργήθηκε, το Μόναχο, για να εξελιχθεί αργότερα στην «πόλη των πανεθνικών συλλαλητηρίων του κόμματος».

Στο κίνημα του Μονάχου του 1923 η συμμετοχή του Στράιχερ θα είναι καθοριστική. Ο Χίτλερ όρισε τον Στράιχερ επικεφαλής της Κομματικής Οργάνωσης και Προπαγάνδας. Αργότερα στις αναπαραστάσεις της πορείας και τις εορτές μνήμης, ο Στράιχερ θα προηγείται τιμητικά με την αιματοβαμμένη σημαία της επανάστασης του Μονάχου, απ’ όλους τους Εθνικοσοσιαλιστές ηγέτες και τον ίδιο τον Χίτλερ.
Μετά την αποτυχία της επανάστασης του Μονάχου ο Streicher θα οριστεί βοηθός του Alfred Rosenberg, επικεφαλής του παράνομου πια κόμματος. Ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα, ο Χίτλερ μιλούσε για τη διαρκή προσφορά του Streicher προς το κόμμα, με την υπακοή του και τη νικηφόρο δράση του στη Νυρεμβέργη. Το Δεκέμβριο του 1941 έλεγε: «Δεν θα υπήρχε Εθνικοσοσιαλισμός στη Νυρεμβέργη αν δεν είχε έρθει ο Streicher».

Στις 14 Απριλίου 1923, ο Streicher δημιουργεί τη θρυλική εβδομαδιαία εφημερίδα «Der Sturmer» («Ο μαχητής των Ταγμάτων Εφόδου»), υπότιτλος : “Γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα στον Αγώνα για την Αλήθεια”. Το 1927 η κυκλοφορία της είναι 14000 φύλλα, το 1933, 25000, το 1934, 113800 και το 1940 εκτοξεύεται στα δύο εκατομμύρια φύλλα. Το 1941 η “Der Sturmer” έχει γραφεία στη Βιέννη, την Πράγα και το Στρασβούργο, ενώ στη Δανία κυκλοφορεί η δανέζικη έκδοσή της.
Συνεργάτες της “Der Sturmer” εκτός των τακτικών -που στα 1939 φθάνουν τους τριακόσιους-, είναι οι ίδιοι οι αναγνώστες που στέλνουν στοιχεία και καταγγελίες στην εφημερίδα. Ένας από τους σημαντικότερους συνεργάτες του υπήρξε ο Philipp Rupprecht ή “Fips” ο οποίος δημιουργεί τα περίφημα σκίτσα της “Der Sturmer” που πολλές φορές ήσαν πιο εκφραστικά και από τα ίδια τα άρθρα της. Παράλληλα ο Streicher δραστηριοποιείται στον τομέα των εκδόσεων. Εκδίδονται εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά, οδηγός αντισημιτικής εκπαιδεύσεως που τυπώνεται ακόμη και στη μορφή Braille για τυφλούς αναγνώστες, ιατρικό αντισημιτικό περιοδικό, καθώς και βιβλία για τα συνέδρια της Νυρεμβέργης.

Η εφημερίδα του είναι από τις πλέον δημοφιλείς στη Γερμανία. Εκτός των πωλήσεων, βρίσκεται κρεμασμένη και σε δημόσιους χώρους, στάσεις λεωφορείων, καντίνες εργοστασίων, πάρκα και κεντρικούς δρόμους, σε περίοπτες ειδικές θήκες, τις «Θήκες του Sturmer», που συχνά γίνονται αντικείμενο βανδαλισμών αλλά αντικαθίστανται αμέσως από τους ίδιους τους αναγνώστες, και φθάνει σε όλες τις κωμοπόλεις ακόμη και στα πιο απομεμακρυσμένα χωριά. Έχει ακόμη συνδρομητές στις Η.Π.Α., τον Καναδά, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και παντού όπου υπάρχουν γερμανόφωνες κοινότητες. Ο ίδιος ο Φύρερ δηλώνει ότι είναι η μόνη εφημερίδα που διαβάζει από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Φλογερός ομιλητής ο Στράιχερ, στους λόγους και τα άρθρα του καλεί τους αναγνώστες του να αντιταχθούν στον εξουδαϊσμό του Γερμανικού τρόπου ζωής. Αποκαλύπτει τις σκοτεινές πλευρές του εβραϊσμού, χρησιμοποιώντας συχνά τα περίφημα σκίτσα του «Sturmer» για να καταστήσει γλαφυρότερο το μήνυμά του. Στην εφημερίδα του που έχει σαν σκοπό το ξεσκέπασμα των εβραίων, αναφέρεται πάντοτε στις πηγές των επιχειρημάτων του και τεκμηριώνει τις θέσεις του.

Οι θέσεις του Streicher στις οποίες θα παραμείνει πιστός και αταλάντευτος μέχρι το τέλος, συνοψίζονται στις παρακάτω γραμμές:

Οι εβραίοι προτιμούν συγκεκριμένα επαγγέλματα όπως αυτά του γιατρού, του δικηγόρου, του χρηματιστή, το εμπόριο και τη show-business. Έτσι κερδίζουν δυσανάλογο ποσοστό του πλούτου.
Ελέγχουν τα μεγάλα μονοπώλια και τα πολυκαταστήματα, βγάζοντας έτσι εκτός συναγωνισμούς τους μη εβραίους.
Οι εβραίοι πληρώνουν χαμηλούς μισθούς ενώ υποχρεώνουν ταυτόχρονα τους εργαζόμενους σε παρανομίες και ωθούν τις γυναίκες στην πορνεία.
Οι εβραίοι δεν είναι πραγματικοί δημιουργοί πλούτου. Αποφεύγουν τη χειρονακτική εργασία και σπανίως είναι γεωργοί, ξυλουργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.λ.π. Η θρησκεία τους τούς διδάσκει ότι αυτού του είδους η δουλειά είναι ντροπή.
Οι εβραίοι μισούν το Χριστό αλλά μετέτρεψαν τα γενέθλιά του σε πηγή σημαντικών εσόδων. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο ραβίνος Jacob Wise “ Είναι καλύτερα να έχεις Χριστούγεννα από το να έχεις ευλογιά. Άλλωστε, αν ο εσταυρωμένος είχε αδελφό γεννημένο το καλοκαίρι, θα μας είχε δώσει δυο επικερδείς εορτές”.
Οι εβραίοι εκμεταλλεύονται το σεξ προκειμένου να αποκομίζουν οικονομικά οφέλη μέσω του ελέγχου των θεάτρων και του τύπου.
Οι εβραίοι είναι παράσιτα που κρυφά συγκεντρώνουν πλούτο εκμεταλλευόμενοι τους ανυποψίαστους λαούς που τους φιλοξενούν.
Οι εβραίοι αποκτούν εξουσία ζητώντας αρχικά “ανεκτικότητα και αδελφοσύνη”. Παγιδεύουν τους κυβερνήτες των κρατών προσφέροντας δουλικά τις υπηρεσίες τους μέχρι να γίνουν η δύναμη πίσω από το θρόνο.
Οι εβραίοι δίνουν χρήματα σε φιλανθρωπίες για αν αποκτήσουν το σεβασμό της κοινωνίας.
Ακόμη και αν ένας εβραίος βαπτιστεί, παραμένει εβραίος γιατί αυτή είναι η φυλή του.
Οι εβραίοι συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις όπου προάγουν το μαρξισμό και την παρακμή.

Το 1925 ο Streicher ονομάζεται Gauleiter του N.S.D.A.P. για την Φρανκονία, με έδρα τη Νυρεμβέργη.
Ταυτόχρονα εξακολουθεί να εργάζεται. Στην τάξη απαιτεί οι μαθητές του να χαιρετούν με το “Heil Hitler”, αρνείται τη νομιμότητα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τελικώς απολύεται το 1928 για συμπεριφορά ανάρμοστη σε δάσκαλο.
Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται βουλευτής του N.S.D.A.P. στην τοπική βουλή της Βαυαρίας.
Τον Ιανουάριο του 1933 εκλέγεται βουλευτής στο Reichstag εκπροσωπώντας τη Θουριγγία.
Το 1935 θα δεχθεί με ανακούφιση τους «φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης» με τους οποίους ετίθετο κάποιος φραγμός στο ζήτημα των μεικτών γάμων και στην μόλυνση και νόθευση του Γερμανικού αίματος, νόμους τους οποίους όμως θα χαρακτηρίσει «ανεπαρκείς».

Ο αντισημιτισμός του Streicher είναι σφοδρός και ανελέητος. Έχει τάξει ως σκοπό της ζωής του να ξεσκεπάσει τους εβραίους στα μάτια του λαού του και να διαφυλάξει τη ράτσα του από τη μόλυνση αυτού του ακάθαρτου αίματος.
Στα είκοσι και πλέον χρόνια κυκλοφορίας της “Der Sturmer” o Streicher αντιμετώπισε σφοδρότατες αντιδράσεις. Μεταξύ 1923 και 1933 η εφημερίδα απαγορεύτηκε ή κατασχέθηκε 30 φορές. Ο ίδιος ο Streicher εξέτισε ποινές φυλακίσεως οκτώ συνολικά μηνών επειδή αγνοούσε τις εισαγγελικές διαταγές που απαγόρευαν την κυκλοφορία της εφημερίδας.
Παρόλο που είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Αρχηγού και παλιού του φίλου Adolf Hitler, ο Streicher και ο αντισημιτισμός του θα συναντήσει αντιδράσεις και μέσα στο ίδιο το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Κυριότερος αντίπαλός του ο ήρωας του πολέμου Στρατάρχης Herman Goering, συχνός θαμώνας των μεγαλοαστικών σαλονιών, που έφερε στο κόμμα χρήμα και γνωριμίες, ο οποίος όμως ποτέ δεν ήταν εκ πεποιθήσεως αντισημίτης όπως ο Streicher. Ο Goering ποτέ δε συμπάθησε τον “άξεστο αντισημίτη δάσκαλο” και πρότεινε στον Χίτλερ το κλείσιμο της “Der Sturmer” και τον περιορισμό του Streicher. Παρ’ όλες τις πιέσεις ο Χίτλερ ανθίσταται λέγοντας : “Αν αφήσω να πέσει ο Streicher και απαγορεύσω την “Der Sturmer” ο παγκόσμιος εβραϊσμός θα χορεύει από τη χαρά του. Δεν θα τους δώσω την ικανοποίηση αυτή”, και του απαγορεύει να ομιλεί σε δημόσιες συγκεντρώσεις.
Στη συνέχεια οι πιέσεις θα γίνουν πιο έντονες και στα 1940 ο Streicher θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας σκευωρίας κατηγορούμενος ως καταχραστής και υβριστής του Goering. Η εξεταστική επιτροπή τον έκρινε ένοχο και ο Χίτλερ αναγκάστηκε με κρύα καρδιά να δράσει εναντίον του. Τον διέταξε να “αποσυρθεί” στην εξοχική του κατοικία στη Νυρεμβέργη. Στην πραγματικότητα ετέθη υπό κατ’ οίκον περιορισμό και δεν του επιτρεπόταν να πάει στο γραφείο του στην εφημερίδα. Επίσης απαγορεύθηκε σε μέλη της κυβερνήσεως να τον επισκέπτονται. Όμως ο Χίτλερ πίστευε ότι η δουλειά του “Der Sturmer” ήταν πολύ σημαντική και γι’ αυτό διέταξε να υπάρχει μονίμως ταχυδρόμος μεταξύ της οικίας Streicher και του γραφείου του ώστε να εξακολουθήσει να ελέγχει την εφημερίδα. “Αυτή η υπόθεση με τον Streicher είναι μια τραγωδία. Ο Streicher είναι αναντικατάστατος. Δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής του αλλά πρέπει να είμαι δίκαιος. Αν μια μέρα γράψω τα απομνημονεύματά μου θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι αυτός ο άνδρας αγωνίστηκε σαν ταύρος για τους σκοπούς μας. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι σε σύγκριση με τις τόσες υπηρεσίες του οι λόγοι της απομάκρυνσής του ήσαν αίολοι”.

Από το 1940 μέχρι το τέλος του πολέμου ο Streicher θα συνεχίσει να εκδίδει την “Der Sturmer” με συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις. Πολλά άρθρα του για το ρόλο των εβραίων παραμένουν επίκαιρα αν και έχουν περάσει δεκαετίες. Έλεγε, για παράδειγμα, ότι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι πολύ προσεκτικοί σχετικά με την αναπαραγωγή των καθαρόαιμων αλόγων, αγελάδων και σκύλων τους, θα έπρεπε κατά παρόμοιο τρόπο να εξασφαλίζουν το ζευγάρωμα των τέκνων τους με ανώτερο αίμα. Υποστήριζε ότι υπάρχει εβραϊκή συνωμοσία να δηλητηριάσει το αίμα των ανώτερων φυλών με κατώτερο. Γι’ αυτό και οι εβραίοι είναι υπέρ των αμβλώσεων, επειδή αυτές μειώνουν τον Λευκό πληθυσμό.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1945 όταν ο πόλεμος έφθανε στο τέλος του, ο Streicher δημοσιεύει το τελευταίο του άρθρο στην “Der Sturmer” στο οποίο υποστηρίζει ότι ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας εναντίον της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

Στις 23 Μαΐου 1945, ένας εβραίος ταγματάρχης του αμερικανικού στρατού κατοχής, ονόματι Plitt, τον αναγνώρισε και τον συνέλαβε. Αμέσως μετά τη σύλληψη, ο Ταγματάρχης εστάλη στην Νέα Υόρκη όπου έγινε δεκτός με τιμές ήρωα, και μάλιστα ανακηρύχθηκε και “Ημέρα Ταγματάρχη Plitt”.
Από τότε αρχίζει και το μαρτύριο για τον εξηντάχρονο πλέον Streicher. Καθημερινά τον βασανίζουν νέγροι στρατιώτες του αμερικανικού στρατού, πολλές φορές παρουσία λευκού αξιωματικού. Τον ξεγυμνώνουν και τον αφήνουν αλυσοδεμένο χωρίς νερό και τροφή επί μέρες. Καίνε τσιγάρα στο σώμα του, Του ξεριζώνουν τις τρίχες από τα φρύδια και το στέρνο του. Του κρατούν τα σαγόνια ανοιχτά με ένα ξύλο και φτύνουν μέσα στο στόμα του. Στο τέλος τον φωτογραφίζουν γυμνό, τον ενδύουν με ένα παλιό στρατιωτικό χιτώνιο και τον περιπαίζουν.

Ο Streicher θα παραπεμφθεί μαζί με τους υπόλοιπους στρατιωτικούς ηγέτες στο Διεθνές Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, ένα δικαστήριο εκδίκησης εκ μέρους των νικητών Συμμάχων, σε μια παρωδία δίκης που έγινε συμβολικά στην πόλη όπου πραγματοποιείτο ετησίως το Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τον Streicher η κατηγορία του εγκληματία πολέμου ήταν σαθρή αφού ο Streicher κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ουδεμία ανάμειξη διοικητική ή άλλη είχε με τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως είτε ακόμη και με τη γερμανική κυβέρνηση της οποίας δεν ήταν μέλος. Ο Streicher ήταν απλώς ο ιδιώτης εκδότης του ακραιφνώς αντιεβραϊκού εντύπου “Der Sturmer” του οποίου τα τεκμηριωμένα άρθρα ήσαν αποκαλυπτικά και με πλατιά λαϊκή απήχηση.
Η γραφίδα του είχε τη δύναμη και την ορμή των Panzer.

Ο Streicher θα αντιμετωπίσει με υψηλό φρόνημα τους δικαστές του και θα υπερασπίσει τις ιδέες και τις απόψεις του. Όταν μια μέρα κατά τη διάρκεια της απολογίας του άρχισε να εκθέτει τον ύπουλο ρόλο των εβραίων αλλά και τις περιπτώσεις των παραδοσιακών εβραϊκών τελετουργικών φόνων με στοιχεία και αναφορές σε βιβλιογραφία, του αφαιρέθηκε ο λόγος και κατηγορήθηκε για ασέβεια προς το δικαστήριο, όπως άλλωστε και όταν ο συνήγορός του διαμαρτυρήθηκε για την κακοποίησή του.

Κλείνοντας την απολογία του, είπε χαρακτηριστικά : “Αξιότιμοι κύριοι δικαστές. Ούτε με την ιδιότητά μου ως Gauleiter ούτε ως πολιτικός συγγραφεύς δεν τέλεσα κάποιο έγκλημα και γι’αυτό περιμένω την ετυμηγορία σας με καθαρή συνείδηση. Δεν αιτούμαι τίποτε για τον εαυτό μου. Έχω όμως ένα αίτημα για τον Γερμανικό λαό από τον οποίο προέρχομαι. Αξιότιμοι κύριοι Δικαστές. Η μοίρα σας έδωσε τη δύναμη να εκφέρεται κρίση. Μην εκδώσετε απόφαση που να θέτει τη σφραγίδα της ατίμωσης στο μέτωπο ενός ολόκληρου λαού”.

Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Streicher πληροφορείται στο δικαστήριο ότι καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Ως αιτιολογία αναφέρονται τα περίφημα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος», μια καινοφανής κατηγορία με αναδρομική ισχύ. Παρά την άρνηση των πελατών τους, Streicher, Goering και Frank, οι δικηγόροι τους ασκούν έφεση, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Streicher περνά τις τελευταίες μέρες της ζωής του γράφοντας την “Τελευταία Πολιτική Διαθήκη για τους Εβραίους».

Οι γερμανοί ηγέτες που καταδικάστηκαν σε θάνατο στην πρώτη μεγάλη δίκη της Νυρεμβέργης ήσαν δώδεκα. Έμελλε να κρεμαστούν δέκα διότι ο γραμματέας του Hitler, Marin Borman καταδικάστηκε ερήμην, και ο Goering λίγες ώρες πριν τον απαγχονισμό του αυτοκτόνησε με αμπούλα κυανίου που μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινισθεί πώς έφθασε στα χέρια του. Πέτυχε έτσι να μη δώσει στους διώκτες του την ευχαρίστηση να τον κρεμάσουν.

Το ικρίωμα φτιάχτηκε από τον δήμιο του αμερικανικού στρατού Woods για τον οποίον γράφτηκε στον τύπο της εποχής ότι ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο Woods έφτιαξε τα σχοινιά πιο κοντά ώστε ο θάνατός τους να είναι επώδυνος και να μην προέλθει από το σπάσιμο του αυχένα αλλά από πνιγμό. Η δε καταπακτή έγινε πολύ στενή ώστε με την πτώση του σώματος να παραμορφώνονται τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Ο θάνατό τους ήταν όντως αργός. Για παράδειγμα, ο γηραιός Στρατάρχης της Wermacht Keitel έκανε 24 λεπτά να πεθάνει.

Όταν ήρθε η σειρά του Streicher να ανέβει στο ικρίωμα, αυτός μπήκε στην αίθουσα σιδηροδέσμιος, με τα χέρια δεμένα πιστάγκωνα. Φώναξε όμως με δύναμη “Heil Hitler!”, ανασηκώνοντας τον ώμο του προσπαθώντας να σηκώσει το δεξί του χέρι στον Εθνικοσοσιαλιστικό χαιρετισμό. Έφτυσε τον Woods στο πρόσωπο, και απευθυνόμενος στους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους είπε : “Μια μέρα θα σας κρεμάσουν οι Μπολσεβίκοι”. Ήταν ο μόνος που δεν του δόθηκε η δυνατότητα να κάνει μια τελευταία δήλωση (τόσο έτρεμαν τη δύναμη και την απήχηση των λόγων του). Φώναξε “Πουρίμ 1946!” , αναφερόμενος στην εβραϊκή γιορτή της σφαγής 70000 περσών ευγενών και του συμβούλου του πέρση βασιλιά Αμάν του Μακεδόνα στην αγχόνη ,από τους εβραίους, όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Εσθήρ.

Καθώς ο Woods του φορούσε την κουκούλα όσο πιο γρήγορα γινόταν με αυτόν τον ανεπιθύμητο, οι τελευταίες του λέξεις ήσαν : «Είμαι τώρα στο πλευρό του Θεού πατέρα μου! Adele, αγαπημένη μου γυναίκα!». Ο Streicher εξέπνευσε μετά από 14 βασανιστικά κι ατελείωτα λεπτά.

Δεν εκδόθηκε πιστοποιητικό θανάτου για κανέναν από τους απαγχωνισθέντες για να μην πιστοποιηθεί από γιατρό ο τρόπος απαγχονισμού. Η εκδικητικότητα των Συμμάχων “νικητών” ήταν τέτοια που τα σώματα δεν δόθηκαν στους οικείους προς ταφήν, αλλά αποτεφρώθηκαν μαζί με αυτό του Goering και οι στάχτες τους σκορπίστηκαν στον ποταμό Isar. Στην τεφροδόχο του Streicher λέγεται ότι δεν γράφτηκε το όνομά του αλλά ειρωνικά έγραψαν το όνομα “Abraham Goldberg”.

Ο σαρκικός θάνατος για τους Ήρωες διαφέρει από τον θάνατο οποιουδήποτε απλού ανθρώπου. Το έργο, το παράδειγμα και η προσφορά του Streicher στον Λευκό Άνθρωπο, καμία καταδίκη, ούτε και αυτός ο ίδιος ο θάνατος μπορεί να σβήσει.

Η μορφή του και τα λόγια του παραμένουν ζωντανά στη σκέψη κάθε αφυπνισμένου Λευκού Ανθρώπου ανά τη Γη.   

 

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: